Üçüncü Kitap: Yeni Gerçeklikler. 33. Bölüm – Beyaz Sessizlik

 

Üçüncü Kitap: Yeni Gerçeklikler

 

33. Bölüm – Beyaz Sessizlik

 

Işığın İçinde

Adam’ın parmağı son tuşa değdiğinde dünya beyaza boğuldu.
Ne gökyüzü, ne şehir, ne de bedenler kaldı.
Sadece kör edici, sessiz bir ışık.

Sessizlik o kadar yoğundu ki, kulaklarında kendi kalp atışını bile duymuyordu.
Sanki zaman durmuştu, sanki evren nefesini tutmuştu.

Adam, kendi varlığını sorguladı:
— Ben hâlâ var mıyım? Yoksa sadece ışığın hayali miyim?

Boşluğun Yankısı

Beyaz boşlukta yankılanan bir ses duyuldu.
Ama bu ses ne Kolektif’e aitti, ne de Karanlık Adam’a.
Bambaşka, kadim ve derin bir sesti.

— “Seçim yapıldı. Şimdi gerçeklik yeniden yazılacak.”

Adam çığlık attı:
— Ne oldu? Ben kimi kurtardım? Ya da kimi yok ettim?

Ses cevap verdi:
— “Hem kurtardın, hem yok ettin. Çünkü her seçim, diğer olasılığı öldürür.”

İki Yolun Tek Sonu

Bir anda önünde iki görüntü belirdi.

Birincisinde:
Şehirler kurtulmuş, gökyüzü berrak, insanlar birbirine sarılıyordu. Adam’ın adı hiç geçmiyordu; kimse onun fedakârlığını bilmiyordu.
Ama dünya güvenliydi.

İkincisinde:
Adam tahtta oturuyordu. Karanlık gölgeler ona itaat ediyordu. İnsanlık korku içinde ama düzenliydi.
O, ölümsüz ve mutlak bir güçtü.

Adam ikisine de baktı, ama hangisinin “gerçek” olduğunu anlayamadı.

Sessizliğin Tuzağı

Ses yeniden konuştu:
— “İnsan beyni seçim yapınca tek bir gerçekliği görür. Ama sen farklısın, Adam. Sen taşıyıcısın. Her iki olasılık da aynı anda senin içinde yaşayacak.”

Adam dehşetle irkildi.
— “Yani… ben hem kurtarıcı, hem tiran mıyım?”

Ses fısıldadı:
— “Evet. Ve asıl sınav şimdi başlıyor: Kendinle yaşayabilecek misin?”

Son Nefes

Işık yavaş yavaş dağılırken Adam hem kalabalıkların alkışını, hem de gölgelerin diz çöküşünü duydu.
İki dünya üst üste bindi, iki kader tek bedende birleşti.

Adam gözlerini kapadı.
Son düşüncesi şuydu:
— Belki de en büyük lanet, seçimin değil; iki seçimi birden taşımaktır.