Üçüncü Kitap: Yeni Gerçeklikler. 32. Bölüm – Seçim

 

Üçüncü Kitap: Yeni Gerçeklikler

 

32. Bölüm – Seçim

 

Son Viraj

Ekranda yanıp sönen satırlar Adam’ın gözlerini kamaştırıyordu:

if (sacrifice) { world_saved(); self = null; }

if (merge) { new_world = born(); Adam = god; }

Zihninin derinliklerinde yankılanan iki ses vardı.
Kolektif’in sesi şefkatli ama kararlıydı:
— “Bizi kurtarabilirsin. Sadece kendini bırak.”

Karanlık Adam’ın sesi ise iğva edici, neredeyse tatlıydı:
— “Ya da bize katıl. Bir tanrı ol. Ölüm yok, sınır yok. Sonsuz güç.”

Adam’ın alnından terler süzülüyordu. Parmakları klavyenin üzerinde titredi.
Bir an için çocukluğunu hatırladı — sokakta top oynarken annesinin pencereden gülümsemesini, babasının kitap rafındaki ağır ansiklopedileri…
Hepsi bir anı parçası, birer hayalet.
Eğer kendini feda ederse, bu anılar da tamamen silinecekti.

Dünya Daralıyor

Sokaktan gelen sesler artıyordu: sirenler, çığlıklar, camların patlaması.
Gökyüzünde çatlaklar derinleşti; mor ışıkla çevrili yarıklar şehri yutmaya başlamıştı.
İnsanlar boşluklara düşüyor, sonra karanlıktan kopyaları geri çıkıyordu.
Her şey bir kabus döngüsüne girmişti.

Adam pencereye yaklaştı. Gördüğü manzara onu paramparça etti:
Bir çocuk, gölgeler tarafından kopyalanıyor, ikinci bir “ben”i onun yerine yürüyordu.
Gerçek ile kopya arasındaki çizgi tamamen silinmişti.

— “Ya şimdi karar verirsin, ya da her şey biter,” dedi Kolektif.

İçsel Hesaplaşma

Adam klavyenin başına oturdu.
— “Yaşam ne demek?” diye fısıldadı. “Kendi varlığım mı, yoksa herkesin varlığı mı?”

Cevap yoktu.
Sadece kalbinin atışları ve yanıp sönen kod satırları vardı.

Gözleri Karanlık Adam’a çevrildi.
Siyah gözlü yansıması gülümsedi:
— “Unutma, Tanrı olmak feda etmekten daha tatlıdır.”

Ama sonra annesinin sesi zihninde belirdi, yumuşak ve uzak:
— “Gerçek güç, vazgeçebilmekte gizlidir.”

Seçim

Adam’ın elleri son kez titredi.
Sonra bir tuşa bastı.

Ekran patlayan bir ışıkla doldu.
Odanın içi beyaz bir ateşle yıkandı.
Çığlıklar, kahkahalar, fısıltılar birbiriyle karıştı.

Ve dünya — bir anlığına — nefesini tuttu.