Ağlama. Dünya şiiri rock düzenlemesinde

Ağlama. Dünya şiiri rock düzenlemesinde

Ahmet Hamdi Tanpınar (1901-1962) "Ağlama". Video bir sinir ağı tarafından oluşturuldu.
Videoyu beğendiyseniz lütfen yazarı destekleyin. Çünkü her şey sizin bağışlarınıza bağlı.
Sberbank 4276160994805480

-------- “Ağlama”: Gözyaşının Ardındaki İnsani Direniş Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Ağlama” adlı şiiri, yalnız bir çocuğa seslenen bir teselli değil; aynı zamanda insanın kırılganlığıyla baş etme yollarını arayan bir yaşam manifestosudur. Her dizesiyle, gözyaşıyla yoğrulmuş bir gerçekliğe karşı, onurlu bir duruşun nasıl mümkün olabileceğini anlatır. Bu şiir; çocukluk, masumiyet, korku ve cesaret ekseninde hem bireysel hem toplumsal bir bilinç inşa eder. Çocuğa Yönelik, İnsana Söylenmiş Bir Çağrı Şiir, görünüşte bir çocuğa hitap eder gibi görünse de, aslında her insanın içindeki kırılgan çocuğa seslenir. “Ağlama, gözleri kızarmış çocuk!” dizesi, hem şefkatli hem uyarıcı bir nitelik taşır. Bu sesleniş, masumiyeti ve duygusal hassasiyeti olan bireyi hedef alır. Tanpınar burada sadece çocuklara değil, yitirdiğimiz çocukluğumuza da hitap eder. Bu nedenle, şiirin her dizesi aynı zamanda bir hatırlatmadır: güçlü kalmanın yolu, ağlamamaktan değil, neden ağlamadığını bilmektendir. Gözyaşı: Güçsüzlük mü, Anlam mı? Şair, gözyaşını değersizleştirmez ama onun yere düşmesine de razı gelmez. “Tek damla yaşın düşmesin yere” dizesinde, gözyaşının kutsallığına bir gönderme vardır. Ancak, o kutsallığın boşa harcanmaması gerektiği vurgulanır. Burada aslında felsefi bir tutum sezilir: Acılar anlamlıysa gözyaşı haklıdır, ama boşuna dökülen yaş insanın ruhsal gücünü tüketir. Tanpınar’ın yaklaşımı, stoacı bir suskunluk değil; bilinçli bir dayanıklılıktır. Toplumsal Gerçeklik: Gözyaşı Görülmez Şiirin merkezinde yer alan felsefi önerme şudur: “Ağlayana kimse boyun eğmez.” Bu, toplumun duygusuzluğunu, acıya karşı körlüğünü açıkça dile getirir. Bireyin yaşadığı içsel fırtınalar, başkalarının gözünde görünmezdir. Tanpınar burada bireye dış dünyanın adaletsizliğini öğretir; ama boyun eğmeyi değil, sağlam kalmayı salık verir. Bu, hem toplumsal gerçekçilik hem de bireysel farkındalıkla örülmüş bir duruştur. Masumiyetin Kirlenmeden Varoluşu Şairin çağrısı, çocuğun saf kalması yönündedir: “Sen her şeyi tertemiz öğren.” Bu, kötülüğe rağmen iyi kalabilmenin, çevrenin karanlığına rağmen içini aydınlık tutmanın önemine yapılan bir vurgu olarak öne çıkar. Tanpınar’a göre dünya kirliyse, temiz kalmak devrimdir. Bu nedenle çocuk, ağlayarak değil, cesurca ve sevgiyle yaşamalıdır. Cesaret, Sevgi ve Sessizlik Üzerine “Ağlama sakın çocuk, ağlama!” dizesi bir tekrar değil, bir direniş çağrısıdır. Şair burada korkusuzluğun insanı zırh gibi koruyacağına inanır. Korkunun zihinden, gözyaşının da gözden silinmesi gerektiğini söyler. Fakat burada önerilen, mekanik bir duygusuzluk değil; sevgiyle, umutla, dirençle yoğrulmuş bir insan olma halidir. Şiirin son dizesinde yer alan “Sevgini hep söyle, sakın saklama” çağrısı, bir yandan duyguların bastırılmasına karşı çıkar, bir yandan da korkusuz sevginin insanı dönüştürücü gücünü öne çıkarır. Sonuç: Gözyaşına Rağmen Güçlü Kalmak Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Ağlama” şiiri, hem bireysel hem de toplumsal düzlemde insanın nasıl sağlam kalabileceğini, nasıl kırılmadan büyüyebileceğini sorgulayan derin bir metindir. Gözyaşının kutsallığına inanırken, onu boşuna harcamamayı öğütler. Çocuğa öğüt gibi başlayan bu şiir, aslında hepimize yazılmıştır: İçimizdeki ürkek çocuğu teskin etmenin, onu korumanın ve ona cesurca yaşamayı öğretmenin yollarını gösterir. -------- YouTube'daki müzik kanalıma abone olun, videoyu beğenin ve paylaşın. Arkadaşlarınıza ve sevdiklerinize iyi bir ruh hali verin.